Architektura pozytywizmu

W epoce pozytywizmu nastąpił bardzo szybki i dynamiczny rozwój miast. Artyści w swoich dziełach chcieli jak najdokładniej odzwierciedlić rzeczywistość. Dzieła architektury były naturalne, bez żadnych dodatkowych upiększeń, charakteryzowały się prostotą. Artyści uważali że wszelkie dekorowanie jest zbędne. Tematyka dzieł architektury i sztuki cały czas się zmieniała. Stała się bardziej powszechna i codzienna. Tematyka dzieł odnosiła się do życia prostych ludzi, często nawiązywała do prostych codziennych czynności. Charakterystyczne elementy dla pozytywizmu widać w Paryżu, gdzie historyczna okazała się rozbudowa miasta. Symbolem Paryża jest znana wieża Eiffla, gdzie widać dożo prostych stalowych elementów. Wieża jest niepowtarzalnym dziełem sztuki architekta, który duży nacisk kładł na solidną stalową konstrukcję. Pozytywizm był nurtem filozoficznym, społeczeństwo widziane było jako wytwór przyrody.W tym okresie nastąpił znaczny rozwój nauki i techniki. Powstało wiele znanych dzieł literackich.

Czytaj więcej...

Romantyzm w architekturze

Romantyzm był kierunkiem literatury i sztuki, który początkowo rozwinął się w Europie. Był formą pewnego rodzaju buntu. Romantycy szczególną uwagę zwrócili na życie wewnętrzne człowieka, jego duchowość i uczucia. Metodą poznania świata miała być sztuka. Artysta postrzegany był jako istota niezwykła, utożsamiany był z istotą boską. Misją artysty było tworzenie arcydzieł ze szczególna uwagą i oddaniem. Architektura z okresu romantyzmu nie wykształciła odmiennego i charakterystycznego stylu. Budowle utrzymywane były w nurcie gotyckim i renesansowym. Najważniejszymi obiektami architektury były zamki, pałace i wille. W okresie romantyzmu bardzo popularny był ogród angielski z budowlami w różnym stylu. Architektura bazowała na historii, ściany dekorowane były malowidłami przodków. Architekturę umiejętnie wiązano z pejzażem, w budowlach stawiano na estetykę i emocjonalne odczucia. Budowla miała specyficzny wyraz, nie stawiano konkretnych wymogów.Często budowle stylizowane były na ruinę, miało to skłaniać do refleksji i zadumy.

Czytaj więcej...

Architektura Lwowa

Lwów jest największym miastem Ukrainy, najwyższym punktem Lwowa jest Wzgórze Zamkowe, na którym położony jest zamek. W architekturze Lwowa zobaczyć można kilka kierunków sztuki, styl gotycki, renesansowy i barokowy. Lwów to miasto słynące z dużej liczby kościołów i zabytków, najstarsze pochodzą z XIII wieku. Centrum Lwowa jest dziedzictwem narodowym, w którym znajduje się dużo dzieł sztuki. Do cennych zabytków należy Katedra Łacińska w stylu gotyckim, katedra Ormiańska, Sobór św Jura, liczne kościoły Dominikanów, Jezuitów i Bernardynów. Punktem centralnym historycznego rynku jest ratusz z XIX wieku. We Lwowie na szczególną uwagę zasługują również Kopiec Unii Lubelskiej, Arsenał, Baszta Prochowa, Teatr, Dorzec Główny, Uniwersytet i Politechnika. Bardzo ważne znaczenie w historii Lwowa ma Cmentarz Łyczakowski i Cmentarz Orląt Lwowskich. Cmentarz Orląt Lwowskich szczególne znaczenie ma również dla Polaków, którzy licznie go odwiedzają. Na ten cmentarz przyjeżdżają rzesze pielgrzymów z całego świata.

Czytaj więcej...

Architektura Krakowa

Zabytkowym miastem w Polsce jest piękny Kraków, którego centralnym punktem jest rynek zaliczany do dziedzictwa kulturowego. W Krakowie można zwiedzać zabytki różnych epok, dlatego też jest jednym z najważniejszych ośrodków turystycznych. Sztuka Krakowa zajmuje czołową pozycję wśród polskiej architektury. Zachowane zostały po II Wojnie Światowej duże zabytkowe obiekty i bogate zbiory muzealne. Kraków był stolicą państwa, największym ośrodkiem miejskim i handlowym, a także uniwersyteckim i kulturalnym. Historia Krakowa jest bogata i długa, dlatego architektura tego miasta pochodzi z różnych epok. Liczną grupą zabytków są kościoły ceglane: Mariacki, Bożego Ciała, Św. Katarzyny, Dominikanów. W Krakowie możemy podziwiać piękną rzeźbę między innymi drewnianą, którą reprezentuje krucyfiks Jadwigi w katedrze. Malarstwem możemy się zachwycać w kościele Mariackim gdzie jest 120 kwater witrażowych. Kraków przyciąga wiele turystów polskich i zagranicznych. Jest miastem chętnie zwiedzanym i podziwianym.

Czytaj więcej...

Architektura oświecenia

Epokę oświecenia kończą trzy rozbiory Polski. Polsce groziło zupełne zniknięcie z map Europy, była to dla naszego kraju bardzo trudna sytuacja. W architekturze i sztuce był niepokój, pojawiły się wówczas trzy nurty. Pierwszy zwany klasycyzmem nawiązuje do antyku i renesansu. Drugi nurt oświecenia zwany jest sentymentalizmem, zwiastuje nadejście romantyzmu. Trzeci z nurtów to rococo, czyli faza schyłkowa baroku. W okresie oświecenia budownictwo bardzo szybko się rozwijało, powstawały kościoły, teatry, pałace. Opierano się na wzorach klasycznych, budowle były proste i symetryczne. W budynkach wykorzystywane było światło naturalne poprzez stosowanie dużych okien. Ściany w większości malowane były na biało, jeśli już używano kolorów to były to barwy ciepłe i pastelowe. Architekturę oświecenia charakteryzowała skromność, brak było wyrazistości i przesady. Wolne przestrzenie w budynkach wypełniano rzeźbą i malowidłami. Rzeźba najczęściej przedstawiała nagą lub lekko przysłoniętą postać ludzką o spokojnej i zadowolonej twarzy.

Czytaj więcej...

Architektura klasycystyczna

Architektura klasycystyczna nawiązywała głównie do antyku. Styl ten nawiązuje do kultury starożytnych Rzymian, Greków i Żydów. W architekturze klasycystycznej wiernie odzwierciedlano elementy architektury antyku. Budowle wznoszone były na planie koła lub prostokąta, konstrukcja była zwarta. Zdobnictwo i kolorystyka były bardzo ubogie, najważniejszy był kształt budowli. Często ozdobą były postacie uskrzydlonych lwów z ludzkimi głowami, orły, wazony, kokardy wszystko, co nawiązywało do tradycji cesarstwa rzymskiego. Budowano pałace, niskie, wydłużone, w których znajdowały się duże podłużne jasne sale, najczęściej malowane na biało, z dużymi oknami i płaskim sufitem. Pałace budowane były na planie prostokąta, na planie koła budowano kościoły przykryte kopułą. Architektura klasycystyczna oprócz pałaców i kościołów to również piękne dwory. Dwory otaczały parki i ogrody, w obrębie dworu znajdował się młyn, browar i staw rybny. Wnętrza dworów zdobiły portrety rodzinne, na ścianach wieszano tkaniny tzw. arrasy.

Czytaj więcej...

Architektura ludowa

Rozkwit architektury ludowej w Polsce przypada na XIX wiek, miało to związek ze zniesieniem pańszczyzny na ziemiach polskich. Twórczość i rozwój architektury ludowej w tym czasie zaobserwować można szczególnie na wsiach i w małych miasteczkach. To na wsiach tradycja i zwyczaje odgrywały dużą rolę, przestrzegano zwyczajów regionalnych i obrzędów. Architektura ludowa szczególnie doceniana jest przez starsze pokolenia, młodzież architekturę ludową często wiąże z zacofaniem i biedą. W sztuce ludowej architekci czerpali motywy z otaczającej natury, domy były malowane z zewnątrz, na okiennicach widniały namalowane kwiaty. W architekturze ludowej każdy region posługiwał się własnymi formami architektonicznymi. Architektura ludowa to inaczej architektura rodzima, regionalna, którą charakteryzuje spójność, logika i harmonia. Można powiedzieć, że architektura ludowa jest zapisem wielopokoleniowych doświadczeń ludzi, ludzie z pokolenia na pokolenie przekazywali sobie tradycje i obyczaje. Dziś architektura ludowa jest mało spotykana, możemy ją podziwiać w skansenach.

Czytaj więcej...

Architektura baroku

Barok był stylem w architekturze, który pojawił się po renesansie. Styl baroku w każdym kraju kształtował się inaczej, był stylem wesołym i dynamicznym. Barok opierał się na wzorach architektury klasycznej, wykorzystywał te same elementy, jednak inaczej połączone. Kompozycje były dynamiczne, sprawiały wrażenie ruchu, wnętrza wzbogacone były bogatym wystrojem malarskim i rzeźbą. W budowlach szerokie zastosowanie miały kolumny, kolumny były różnego kształtu, często zdobione były perełkami. Obramowania okien i drzwi zdobiła rzeźba, rzeźby najczęściej przedstawiały postacie w ruchu. Do zdobień używano popularnego materiału, jakim był gips i wapień z dodatkiem marmuru, masa ta była barwiona i polerowana, po stwardnieniu zdobiona była malowidłami. Styl baroku próbował połączyć w sobie różne formy sztuki architekturę, rzeźbę, malarstwo, a nawet muzykę. Każda z budowli była oryginalna i inna, nie tworzono kopii. Budowle były bogato zdobione i barwne, charakteryzowała ich przesada i kapryśność, wykorzystywano efekty świetlne.

Czytaj więcej...

Architektura gotycka w Polsce

Pod koniec pierwszej połowy XIII wieku na ziemie polskie dotarł gotyk. Pojawił się nowy styl architektury i budownictwa. Zaczęto stosować nowe metody i rozwiązania, nie wzorowano się na architekturze klasycznej. Powstawały kościoły dominikańskie i franciszkańskie, pierwsza bazylika w stylu gotyckim powstała w Krakowie jest to bazylika Świętej Trójcy. Kościoły te charakteryzowały się prostotą, nie miały wież witraży i bogatego wystroju. Największy rozkwit architektury gotyckiej nastąpił w Polsce za czasów Kazimierza Wielkiego. Pod patronatem króla architektura szybko się rozwijała, w rejonie małopolski powstał styl dworski, rozwijało się budownictwo. Podstawowym materiałem budowlanym była cegła. Ściany pełniły rolę konstrukcyjną, sklepienia podtrzymywane były filarami. Gotyk w Polsce kształtował się w różnych regionach, ukształtowały się odmiany regionalne gotyku takie jak: gotyk nadwiślański tak zwana szkoła krakowska, gotyk śląski, gotyk pomorski. W rejonie małopolskim dominowały bazyliki dwunawowe, a na Pomorzu ceglane kościoły przypominające hale.

Czytaj więcej...

Architektura romańska

Architektura romańska swoim zasięgiem zaczęła obejmować tereny prawie całej Europy, związana była przede wszystkim z chrześcijaństwem. Głównie architekturą zajmowali się mnisi, a jej ośrodkami były klasztory, kościoły i bazyliki. Powstawały liczne kościoły jako symbole Królestwa Bożego, przez rzeźbę i malarstwo przekazywane były treści religijne. Głównym materiałem budowlanym był kamień ciosany, z którego powstawały grube i mocne mury. Budowle charakteryzowały małe łukowate otwory okienne i witraże. Na zachodniej stronie kościoła sytuowane były wieże, dachy początkowo były proste i drewniane, które w późniejszym czasie zostały zastąpione sklepieniem kolebkowym. Bogato dekorowanym akcentem było wejście główne do kościoła, wzbogacane szeregiem filarów. Budowle architektury romańskiej miały solidną i mocną konstrukcję, miały charakter obronny. Mnisi bali się najazdów wroga, chcieli, aby solidna budowla była miejscem bezpiecznym, służącym jako schron. Budowle były proste, przypominające bryły geometryczne.

Czytaj więcej...

Architektura starożytnego Rzymu

Rzym był miastem złożonym z wielu prowincji, został bardzo zniszczony przez Galów w 390 roku p. n.e. W tym okresie nastąpiło przekształcenie Rzymu z osady w miasto, powstały też najstarsze zabytki architektury. Miasto zaczęło się odbudowywać ze zniszczeń, Rzymianie zaczęli zajmować się techniką architektury. Powstały liczne posągi, bogów, władców i przywódców. Rzeźby odlewane były w brązie lub wykonane były z palonej gliny. Rozwijało się rzemiosło rzymskie bazujące na wzorach greckich. Wyrabiano bardzo dużo naczyń z gliny i srebra, które przeznaczone były na potrzeby dworu. Naczynia były bardzo bogato zdobione, wzory miały motyw historyczny i mitologiczny. Umiejętności wykonywania pięknych wzorów Rzymianie przejęli od Greków. Znanym znaleziskiem tego okresu jest waza znajdująca się w zbiorach Muzeum Brytyjskiego w Londynie. Architekturę Rzymską cechowało również bogate malarstwo. Domy z zewnątrz i wewnątrz zdobione były licznymi freskami. W Rzymie zachowały się nieliczne przykłady fresków. Odnaleziono je w grobowcach i kilku domach mieszkalnych.

Czytaj więcej...

Architektura renesansu

Renesans otworzył nową erę nowożytną w sztuce, która trwała od średniowiecza do początków baroku. Sztuka renesansu zapoczątkowana została we Włoszech, oznaczała odrodzenie. W architekturze renesansu ponownie zostały wprowadzone elementy sztuki budowlanej pochodzące z ery starożytnej. Styl renesansu charakteryzował się budowaniem dużej liczby kościołów i pałaców, wzorowano się na budownictwie rzymskim i bizantyjskim. Nie wprowadzano nowych metod budownictwa, wykorzystywano stare i sprawdzone metody. Budowle charakteryzowała prosta i solidna konstrukcja, plan budynku był zwarty i czytelny. Schody, gzymsy, balustrady konstruowane były w formie lekko wygiętych łuków, co tworzyło ładną harmonię stylu. Podstawowym materiałem budowlanym była cegła i kamień łupany, nowością były tynki, którymi zaczęto pokrywać ściany. Cechą charakterystyczną budowli renesansu były łukowate i półkoliste sklepienia. Otwory okienne były duże, pod oknami znajdował się podokiennik. Budowle były wysokie, strzeliste, wznosiły się ku górze.

Czytaj więcej...

Architektura wnętrz

Przez architekturę wnętrz rozumiemy ukształtowanie przestrzeni wokół człowieka. Podstawowym aspektem architektury wnętrz jak sama nazwa mówi jest wnętrze. Wnętrze każdego pomieszczenia jest dostosowane do indywidualnych gustów i upodobań, poprzez odpowiednie wyposażenie i dodatki, staje się estetyczne, a zarazem funkcjonalne. Celem architektury wnętrz jest dekorowanie i upiększanie wnętrz budynków i pomieszczeń. Tworzony jest układ skomponowany z przestrzeni i dodatków, który stwarza odpowiednią atmosferę. Na wystrój wnętrza wpływ ma wiele czynników, między innymi dobrana kolorystyka i odpowiednie oświetlenie. Wszystkie elementy i dodatki powinny się ze sobą komponować, tworząc nierozerwalną całość, daje to poczucie harmonii i spokoju. Niekiedy mały i bezcenny drobiazg dodaje niepowtarzalnego uroku. Prawidłowo dobrany wystrój i rozmieszczenie wnętrza sprawia, że pokój staje się czymś więcej, nie jest tylko pomieszczeniem służącym do określonych celów. Panuje w nim miła i przyjazna atmosfera.

Czytaj więcej...

Architektura ogrodu

Architektura ogrodu jest dziedziną architektury najbardziej powiązaną z architekturą krajobrazu. Obydwa te kierunki wykorzystują walory krajobrazowe, które dała nam przyroda. Przy wykorzystaniu umiejętności człowieka kształtowany jest świat natury, który nas otacza. Przez wykwalifikowanych architektów z pasją tworzone są piękne ogrody i parki. Z roślin, krzewów, drzew, kwiatów tworzone są niepowtarzalne kompozycje i zestawienia, uwzględniające walory plastyczne i wymagania tych roślin. Każdy człowiek lubi przebywać w ładnym i estetycznym otoczeniu, każdy dba o otoczenie swojej posesji. Zadbany ogród jest wizytówką każdego domu, jest doskonałym miejscem relaksu i wypoczynku. W projektach ogrodów podstawowym celem jest połączyć piękno z funkcjonalnością dostosowaną do potrzeb użytkowników. W dzisiejszych czasach architektura stała się bardzo modnym kierunkiem, wiele młodych ludzi kształci się w tym kierunku. Powstaje coraz więcej profesjonalnych firm, które świadczą kompleksowe usługi w zakresie projektowania i wykonania aranżacji.

Czytaj więcej...

Architektura krajobrazu

Jedną z bardzo wielu dziedzin architektury jest architektura krajobrazu. Architektura krajobrazu zajmuje się kształtowaniem wolnej przestrzeni, która nas otacza, jest powiązaniem dziedzin: architektury, urbanistyki i planowania przestrzennego. Kierunek tej architektury zaspokaja potrzeby społeczeństwa poprzez kształtowanie krajobrazu. Do tworzenia pięknych przestrzeni architekci wykorzystują szatę roślinną, elementy wodne, które są uwarunkowaniami naturalnymi. Architektura wykorzystuje wszystko, co może nadać tworzonemu dziełu ton, estetykę i funkcjonalność. Poza walorami krajobrazowymi architektura uwzględnia również kulturę danego regionu, tradycję, oraz potrzeby społeczeństwa. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom ludzi architektura tworzy przestrzenie otwarte. Najbardziej podobną i spokrewnioną dziedziną architektury jest ogrodnictwo. Doświadczeni ogrodnicy wykorzystując naturalne walory przyrodnicze tworzą piękne i niepowtarzalne ogrody i parki, które są prawdziwymi dziełami architektury.

Czytaj więcej...